Jaah, ik leef nog mensen! x'D
&Speciaal voor míjn verjaardag ga ik júllie een deeltje geven! ='D
Hope you like! ^^
Ow, dit is hét laatste wat ik geschreve heb Ö Het wordt tijd dat ik daar eens verandering in breng (a)
Huppelend liep Ilke over straat, naar Myriams thuis, denkend over wat ze zo dadelijk allemaal zou kunnen zeggen om haar te overtuigen. Met enige twijfel drukte ze op de bel. “Ilke, kom binnen.” Verwelkomde Myriam haar en deed de deur wat groter open om Ilke door te laten. “Wat brengt jou hier?” vroeg ze, terwijl ze beiden neerzakten op de sofa. “Maaike en Georg?” begon Ilke twijfelend. Ze had onmiddellijk Myriams aandacht. “Oh, Ilke, zeg dat jij weet waar ze zijn! Ik maak me nou toch wel wat zorgen..” Ilke zuchtte. “God, spaar me..” dacht ze bij zichzelf en ademde diep in. “Myriam, ik moet iets opbiechten, denk ik.” Myriam keek haar benieuwd aan. “Oh god, ik weet al waar dit naar leidt! Hoe ku-” “Laat me even uitspreken, alsjeblieft.” Onderbrak Ilke haar opborrelende donderpreek. “Georg en Maaike zijn wél bij ons thuis geweest. Maaike vertelde dat ze mee mocht van jou, dus wij wisten niet.. Nou, we wisten er niet vanaf. Echt niet.. Tot we deze middag bij Lindsey zaten. Ze vroeg ons of we zomaar mee mochten en, ja, toen klapte ze uit de biecht. Maar ik smeek je, alsjeblieft Myriam, laat haar meegaan naar Duitsland! Ik weet ook wel dat we nog te jong zijn om te trouwen, zwanger te zijn en het huis uit te gaan om naar het buitenland te trekken met enkele bekende jongens, om een album op te nemen.. Maar, alsjeblieft, je mag Maaike deze kans niet afnemen. Ik bedoel maar; het is niet dat ze voor altijd weg is en ik ken Maaike.. Moest ze hier meer dan een half jaar zonder Georg zitten, ze zou dat écht niet volhouden.” Myriam zuchtte diep en staarde wat door het raam. “Weet je wel wat je van me vraagt, Ilke? Maaike en ik zijn nog nooit langer dan twee dagen van elkaar gescheiden geweest.. Als ze eens bij een vriendin ging slapen, voelde ik me al verschrikkelijk eenzaam. Laat staan dat ik haar een half jaar lang moet missen! Bovendien; ze is nog zo jong en naïef.. Ik vrees dat ze enkel bij Georg is voor zijn geld en beroemdheid.. Dat zou m-” “Wat? Dat meen je niet, Myriam.. Je meende nou toch écht niet wat je zei? Dat ze dat enkel voor zijn geld en beroemdheid doet, zo erg van hem houden? Maaike houdt oprecht van hem! En ze kan wel een beetje steun van jou gebruiken, want de vriendin zijn van een wereldberoemd iemand is alles behalve makkelijk!” brieste Ilke. Het leek alsof ze Myriam al wat meer overtuigd had. “Misschien heb je wel gelijk, meisje.. God, ik had zulke dingen nooit mogen zeggen! Oh god, wat heb ik toch gedaan?!” Hoofdschuddend legde ze haar handen tegen haar slapen. “Ik moet het goed zien te maken met haar.” Ilke glimlachte even. “Ik denk dat ze dat wel leuk zou vinden.” Myriam greep onmiddellijk naar haar gsm en belde Maaike op. “Maaike? Oh, meid, het spijt me zo van daarnet.. Ik had niet zo mogen reageren. Weet je, ik denk dat het ons beiden goed zou doen, moest je meegaan naar Duitsland. Jij leert de wereld kennen, letterlijk én figuurlijk, en ik leer om jou los te laten.” Even was het stil en Ilke kon Maaikes enthousiaste gegil aan de andere kant van de lijn horen. Zowel Ilke als Myriam lachte. “Oh, en Maaike? Zeg maar tegen Georg dat ik niemand anders als schoonzoon wil dan hem!” glimlachte Myriam breed. Na nog wat gegil van Maaike en wat wijze raad en liefde van Myriam, werd de verbinding verbroken. “Ik denk dat ik nu maar eens doorga, voor de jongens ongerust w-” Ilkes zin werd afgebroken door het trillen van haar mobieltje. Verbaasd nam ze op: “Hallo? .. Schatz, ruhe! .. Ich bin da, ruhe!” Ze schudde grijnzend haar hoofd, prevelde nog een snelle “Lieb' dich” en schoof haar gsm dicht. “Ik had gezegd dat als ik na een uur niet terug was, jij me misschien vermoord had..” lachte Ilke. Ze keek even op de klok en merkte dat het al kwart voor vijf was. “Dat uur was dus een halfuur geleden.” vervolgde ze luid lachend, gaf Myriam een knuffel en kus op de wang en liep toen naar huis. “Voorzichtig daar in Duitsland! Geef Maaike een kus van me!” riep Myriam haar nog na. Ilke wuifde nog eens naar haar en liep toen vrolijk naar huis, om de rest het nieuws te vertellen.
Het was Bill die haar stond op te wachten aan de deur. “Dat is een halfuur over tijd, jongedame.. Wou je me soms een hartaanval bezorgen?” Zijn ogen stonden groot van angst. Ilke lachte luid: “Lieverd, dat van Myriam zei ik toch maar om te lachen! Ze zou me echt nooit vermoorden, hoor..” Ze drukte een kus op zijn voorhoofd en ging op zoek naar de anderen. “Jongens? Ik ben terug!” riep ze doorheen het huis en liet zich neervallen in de zetel. “Toch nog! Ik dacht al dat je niet meer terug zou komen..” zei Tom, gespeeld verbaasd, en woelde doorheen haar haren. Gustav en Lien kwamen even later ook de kamer binnen. “Zo, dat heeft even geduurd zeg. Ik hoop dat je goed nieuws bij hebt?” vroeg Gustav opgelaten. “Wat is het verdict geworden, zus?” Lien keek Ilke nieuwsgierig aan. “Ik zou zo zeggen.. Gooi die koffers maar in de auto!” Ze gooide haar armen in de lucht, om haar boodschap nog wat extra kracht te geven. De ontlading was groot bij de jongens en Lien. Het zou raar geweest zijn, zo zonder Maaike weggaan. Bill liep naar Ilke toe en nam haar in zijn armen. “Je bent de beste, schat!” fluisterde hij in haar oor en drukte een kus op haar mond. Lien deed een vreugdedansje en Tom en Gustav volgden haar voorbeeld. De telefoon ging over en Lien was de eerste om op te nemen. “Hallo, mit Lien. .. Maaike! .. Ja, we hebben het gehoord! .. Wie daar achter steekt? Mijn liefste zus! .. Ja, da meen ik. Ilke is net anderhalf uur met je moeder gaan praten. .. Inderdaad! .. Oh, wij zijn ook blij dat je mee mag. .. Nee nee, dat vergeten we niet! .. Ja, tot morgen. Doei!” Breed glimlachend kwam ze de kamer weer binnen. “Ilke, ik moest je duizendmaal bedanken dat je Myriam hebt kunnen ompraten.” Ilke bloosde even: “Ach, dat was een kleine moeite..” “Wat gaan we nu nog doen?” vroeg Tom geïnteresseerd. “We kunnen ergens gaan uit eten, het is namelijk toch al vijf uur, en daarna kunnen we een filmpje gaan kijken?” stelde Ilke voor. Iedereen vond dat een goed idee. Fabienne en Michel werden ingelicht en even later waren ze al op weg naar de bioscoop.
Onderweg werd er veel gelachen en nagedacht over wat er morgen allemaal stond te gebeuren. Per slot van rekening was dit vertrek toch, een soort van, een begin van een nieuw leven. Vooral Ilke was wat zenuwachtig. Ondanks dat Bill en zij al bijna een goede negen maanden samen waren, had ze Simone en Gordon nog nooit in levende lijven ontmoet. “Best wel gek..” dacht ze glimlachend bij zichzelf. “Schat?” Bills stem haalde haar uit haar gedachten. “Ja, Liebling?” vroeg ze zacht. “Nou, ik heb vandaag naar mama gebeld en.. Euh, zij wil je jurk betalen.” Fluisterde hij, zodat enkel zij het kon horen. Haar mond viel wagenwijd open. “Wat zei je?!” stamelde ze ongelovig. Bill knikte zijn hoofd. “Maak je dus maar geen zorgen over de prijs.. Je kiest de jurk die jij het mooiste vindt!” Ilke bloosde: “Maar schat, dat hoeft toch helemaal niet!” Bill plaatste een vinger op haar mond en schudde zachtjes zijn hoofd. “Ze staat erop, liefste!” fluisterde hij in haar oor en drukte een kus tegen haar slaap. “Oh mijn god, dat is zo.. Zo lief van je moeder!” kirde ze zacht en legde haar hoofd op zijn schouder. Het zag er naar uit dat het een droombruiloft zou worden.
&Speciaal voor míjn verjaardag ga ik júllie een deeltje geven! ='D
Hope you like! ^^
Ow, dit is hét laatste wat ik geschreve heb Ö Het wordt tijd dat ik daar eens verandering in breng (a)
Huppelend liep Ilke over straat, naar Myriams thuis, denkend over wat ze zo dadelijk allemaal zou kunnen zeggen om haar te overtuigen. Met enige twijfel drukte ze op de bel. “Ilke, kom binnen.” Verwelkomde Myriam haar en deed de deur wat groter open om Ilke door te laten. “Wat brengt jou hier?” vroeg ze, terwijl ze beiden neerzakten op de sofa. “Maaike en Georg?” begon Ilke twijfelend. Ze had onmiddellijk Myriams aandacht. “Oh, Ilke, zeg dat jij weet waar ze zijn! Ik maak me nou toch wel wat zorgen..” Ilke zuchtte. “God, spaar me..” dacht ze bij zichzelf en ademde diep in. “Myriam, ik moet iets opbiechten, denk ik.” Myriam keek haar benieuwd aan. “Oh god, ik weet al waar dit naar leidt! Hoe ku-” “Laat me even uitspreken, alsjeblieft.” Onderbrak Ilke haar opborrelende donderpreek. “Georg en Maaike zijn wél bij ons thuis geweest. Maaike vertelde dat ze mee mocht van jou, dus wij wisten niet.. Nou, we wisten er niet vanaf. Echt niet.. Tot we deze middag bij Lindsey zaten. Ze vroeg ons of we zomaar mee mochten en, ja, toen klapte ze uit de biecht. Maar ik smeek je, alsjeblieft Myriam, laat haar meegaan naar Duitsland! Ik weet ook wel dat we nog te jong zijn om te trouwen, zwanger te zijn en het huis uit te gaan om naar het buitenland te trekken met enkele bekende jongens, om een album op te nemen.. Maar, alsjeblieft, je mag Maaike deze kans niet afnemen. Ik bedoel maar; het is niet dat ze voor altijd weg is en ik ken Maaike.. Moest ze hier meer dan een half jaar zonder Georg zitten, ze zou dat écht niet volhouden.” Myriam zuchtte diep en staarde wat door het raam. “Weet je wel wat je van me vraagt, Ilke? Maaike en ik zijn nog nooit langer dan twee dagen van elkaar gescheiden geweest.. Als ze eens bij een vriendin ging slapen, voelde ik me al verschrikkelijk eenzaam. Laat staan dat ik haar een half jaar lang moet missen! Bovendien; ze is nog zo jong en naïef.. Ik vrees dat ze enkel bij Georg is voor zijn geld en beroemdheid.. Dat zou m-” “Wat? Dat meen je niet, Myriam.. Je meende nou toch écht niet wat je zei? Dat ze dat enkel voor zijn geld en beroemdheid doet, zo erg van hem houden? Maaike houdt oprecht van hem! En ze kan wel een beetje steun van jou gebruiken, want de vriendin zijn van een wereldberoemd iemand is alles behalve makkelijk!” brieste Ilke. Het leek alsof ze Myriam al wat meer overtuigd had. “Misschien heb je wel gelijk, meisje.. God, ik had zulke dingen nooit mogen zeggen! Oh god, wat heb ik toch gedaan?!” Hoofdschuddend legde ze haar handen tegen haar slapen. “Ik moet het goed zien te maken met haar.” Ilke glimlachte even. “Ik denk dat ze dat wel leuk zou vinden.” Myriam greep onmiddellijk naar haar gsm en belde Maaike op. “Maaike? Oh, meid, het spijt me zo van daarnet.. Ik had niet zo mogen reageren. Weet je, ik denk dat het ons beiden goed zou doen, moest je meegaan naar Duitsland. Jij leert de wereld kennen, letterlijk én figuurlijk, en ik leer om jou los te laten.” Even was het stil en Ilke kon Maaikes enthousiaste gegil aan de andere kant van de lijn horen. Zowel Ilke als Myriam lachte. “Oh, en Maaike? Zeg maar tegen Georg dat ik niemand anders als schoonzoon wil dan hem!” glimlachte Myriam breed. Na nog wat gegil van Maaike en wat wijze raad en liefde van Myriam, werd de verbinding verbroken. “Ik denk dat ik nu maar eens doorga, voor de jongens ongerust w-” Ilkes zin werd afgebroken door het trillen van haar mobieltje. Verbaasd nam ze op: “Hallo? .. Schatz, ruhe! .. Ich bin da, ruhe!” Ze schudde grijnzend haar hoofd, prevelde nog een snelle “Lieb' dich” en schoof haar gsm dicht. “Ik had gezegd dat als ik na een uur niet terug was, jij me misschien vermoord had..” lachte Ilke. Ze keek even op de klok en merkte dat het al kwart voor vijf was. “Dat uur was dus een halfuur geleden.” vervolgde ze luid lachend, gaf Myriam een knuffel en kus op de wang en liep toen naar huis. “Voorzichtig daar in Duitsland! Geef Maaike een kus van me!” riep Myriam haar nog na. Ilke wuifde nog eens naar haar en liep toen vrolijk naar huis, om de rest het nieuws te vertellen.
Het was Bill die haar stond op te wachten aan de deur. “Dat is een halfuur over tijd, jongedame.. Wou je me soms een hartaanval bezorgen?” Zijn ogen stonden groot van angst. Ilke lachte luid: “Lieverd, dat van Myriam zei ik toch maar om te lachen! Ze zou me echt nooit vermoorden, hoor..” Ze drukte een kus op zijn voorhoofd en ging op zoek naar de anderen. “Jongens? Ik ben terug!” riep ze doorheen het huis en liet zich neervallen in de zetel. “Toch nog! Ik dacht al dat je niet meer terug zou komen..” zei Tom, gespeeld verbaasd, en woelde doorheen haar haren. Gustav en Lien kwamen even later ook de kamer binnen. “Zo, dat heeft even geduurd zeg. Ik hoop dat je goed nieuws bij hebt?” vroeg Gustav opgelaten. “Wat is het verdict geworden, zus?” Lien keek Ilke nieuwsgierig aan. “Ik zou zo zeggen.. Gooi die koffers maar in de auto!” Ze gooide haar armen in de lucht, om haar boodschap nog wat extra kracht te geven. De ontlading was groot bij de jongens en Lien. Het zou raar geweest zijn, zo zonder Maaike weggaan. Bill liep naar Ilke toe en nam haar in zijn armen. “Je bent de beste, schat!” fluisterde hij in haar oor en drukte een kus op haar mond. Lien deed een vreugdedansje en Tom en Gustav volgden haar voorbeeld. De telefoon ging over en Lien was de eerste om op te nemen. “Hallo, mit Lien. .. Maaike! .. Ja, we hebben het gehoord! .. Wie daar achter steekt? Mijn liefste zus! .. Ja, da meen ik. Ilke is net anderhalf uur met je moeder gaan praten. .. Inderdaad! .. Oh, wij zijn ook blij dat je mee mag. .. Nee nee, dat vergeten we niet! .. Ja, tot morgen. Doei!” Breed glimlachend kwam ze de kamer weer binnen. “Ilke, ik moest je duizendmaal bedanken dat je Myriam hebt kunnen ompraten.” Ilke bloosde even: “Ach, dat was een kleine moeite..” “Wat gaan we nu nog doen?” vroeg Tom geïnteresseerd. “We kunnen ergens gaan uit eten, het is namelijk toch al vijf uur, en daarna kunnen we een filmpje gaan kijken?” stelde Ilke voor. Iedereen vond dat een goed idee. Fabienne en Michel werden ingelicht en even later waren ze al op weg naar de bioscoop.
Onderweg werd er veel gelachen en nagedacht over wat er morgen allemaal stond te gebeuren. Per slot van rekening was dit vertrek toch, een soort van, een begin van een nieuw leven. Vooral Ilke was wat zenuwachtig. Ondanks dat Bill en zij al bijna een goede negen maanden samen waren, had ze Simone en Gordon nog nooit in levende lijven ontmoet. “Best wel gek..” dacht ze glimlachend bij zichzelf. “Schat?” Bills stem haalde haar uit haar gedachten. “Ja, Liebling?” vroeg ze zacht. “Nou, ik heb vandaag naar mama gebeld en.. Euh, zij wil je jurk betalen.” Fluisterde hij, zodat enkel zij het kon horen. Haar mond viel wagenwijd open. “Wat zei je?!” stamelde ze ongelovig. Bill knikte zijn hoofd. “Maak je dus maar geen zorgen over de prijs.. Je kiest de jurk die jij het mooiste vindt!” Ilke bloosde: “Maar schat, dat hoeft toch helemaal niet!” Bill plaatste een vinger op haar mond en schudde zachtjes zijn hoofd. “Ze staat erop, liefste!” fluisterde hij in haar oor en drukte een kus tegen haar slaap. “Oh mijn god, dat is zo.. Zo lief van je moeder!” kirde ze zacht en legde haar hoofd op zijn schouder. Het zag er naar uit dat het een droombruiloft zou worden.
